ورزش، تنها چیزی است که شاخه به شاخه کردنش خوب است!  این موضوع بطور مشخص در مورد اکثر فعالیتها جنبه منفی پیدا میکند؛ یعنی اینکه شما مرتب برای انجام فعالیتهای اقتصادی، آموزشی، و غیره، از این شاخه به اون شاخه می پرید و هیچ کاری را به انتها نمی رسانید.

روزی به دنبال ساخت و ساز میروید و بساز بفروش می شوید و سال دیگر به سراغ تاسیس گلخانه و پرورش گیاهان. امروز می روید برای تحصیل علم نجوم و فردا ساز به دست میگیرید!

این حس و حال و این شاخه به شاخه پریدن ها برای خیلی از من و شما اتفاق می افتد ولی نتیجه چیزی نیست جز اینکه به جای صعود از شاخه های آن درخت، باید مثل تارزان فقط در عمق جنگل نفوذ کنیم!

البته در ورزش نیز وقتی بحث "ورزش حرفه ای" پیش می آید موضوع همان است. یعنی برای "ورزشکار حرفه ای شدن"، باید یک شاخه را دنبال کرد ( که البته به گمانم قبلا در مورد زیانهای ورزش حرفه ای مطالبی با شما درمیان گذاشته باشم ) ولی موضوع "سلامتی" و "تربیت فیزیکی" در ورزش، ورای آوردن چندین مدال و یا کسب شهرت است.

هیچ سبک ورزشی کامل و جامع نیست. از نمونه های بسیار مدرن و پیشرفته غربی گرفته تا نمونه های بسیار کلاسیک و با پیشینه های ده هزار ساله شرقی؛ هیچ کدام بطور مطلق، حتی در زمینه تخصصی خودشان نیز کامل نیستند، چه برسد به اینکه بخواهند در تمام ابعاد فیزیکی و سلامت جسم و روح مدعی باشند. درست مثل این است که مواد غذائی بخواهند با هم رقابت کنند: یکی منبع ویتامین A ولی بدون کلسیم و یکی فیبر بسیار غنی و فاقد پروتئین.

آیا واقعا میتوان یک ماده غذائی پیدا کرد که همه نیازهای بدن را پاسخ بدهد؟! حتی خوراکی ها هم که مجموعه ای از مواد غذائی هستند نمیتوانند گستره نیازهای بدن انسان را پوشش دهند و اینجاست که ما به سمت خوردن انواع خوراکی ها و مواد غذائی می رویم و تازه، در برخی مواقع باید بعضی از مواد غذائی را برای بهبود و یا رسیدن به یک وضعیت خاص بدنی به رژیم خود اضافه یا از آن کم کنیم.

پس در ورزش کردن میتوان "شاخه به شاخه" پرید و اطمینان داشت که بسیار بالاتر و مجهزتر از حرفه ای ترین ورزشکاران بود. چرا که اصولا تعریف "حرفه ای بودن"، یعنی تک شاخه بودن و تمرکز بر بخشهای فیزیکال خاص؛ یا در بهترین شرایط، تمرکز بر شیوه ها و فلسفه های خاص که با تجربه های شخصی من، این هرگز راه تعالی فیزیک بدن و متافیزیک ذهن نیست. پس امروز بروید سراغ والیبال و روزی دیگر به سراغ کوهنوردی! و خود را از لاک تک بعدی درآورید.

مسلما در بحث دفاع شخصی، دستها نقش بسیار بزرگی بازی میکنند و این در دنیای نا امن امروز، بسیار مهم جلوه میکند. مگر آنکه تصور کنید که حادثه و نا امنی فقط برای همسایه شماست!
امروز شاهد آن هستیم که عده زیادی از مردم به اهمیت دفاع شخصی پی می برند و خود را درگیر این مقوله میکنند ولی به عقیده من، رفتن سراغ دفاع شخصی بدون درنظر گرفتن قیتنس فیزیکال و بالاخص دستها و پنجه ها، مانند خوردن چلوکباب بدون کباب است! چلوکبابی که کره و دوغ و گوجه و همه مخلفات را دارد ولی یک سوم سیخ کباب دارد!
علی رغم اینکه تصور میکنید موضوع دفاع شخصی بسیار ساده است، من شخصا عقیده دارم که بحث پیچیده ای است زیرا منطق پیچیده ای دارد، منطقی که همه بر آن بطور مشخص تکیه نمیکنند و درواقع هر سیستمی از دفاع شخصی، نظرات و فلسفه خاص خود را دارد. از دیدگاه من، در یک سیستم دفاع شخصی برای شهرنشینان و جاده رو ها، دستها حداقل 40 درصد رل را در دفاع از خود و دیگران بازی میکنند.
پاورقی: بازهم بگوئید هارد فریسک به قدرت دستها بسیار رادیکالی نگاه میکند! صد البته که شما درست میگوئید چون این حقیقت دارد زیرا این جزو فلسفه هارد فریسک است.

آبرو و هویت یک اجتماع ورزشی، در طی سالها و دهه ها ایجاد میشود

...موضوع اینکه صنف ورزش هم مانند تمام اصناف با خشک و تر میسوزد و یک مربی یا باشگاه بد میتواند نظر شما را برای تمام عمر تغییر دهد و این حقیقتا منصفانه نیست ولی متاسفانه یک حقیقت است...

خراب کردن چه آسان و ساختن چه دشوار! آبرو و هویت یک صنف، و به طور مشخص، صنف ورزشی، در طی سالها و دهه ها ایجاد میشود. از دست اندرکاران
بالادست در فدراسیون و کمیته و انجمن و گروه گرفته تا مربیان و متصدیان باشگاههای ورزشی. این هویت و نما، برگرفته از جمع افراد و اجتماع میان آنها در یک رشته ورزشی است که نهایتا تصویری از آن صنف ورزشی به شما میدهد: فوتبالیستها، والیبالیستها، بوکسورها، مچ اندازها، اروبیکی ها، پرورش اندامی ها و .... من و شما اینگونه خطابشان میکنیم زیرا معتقدیم که همه آنها در یک گروهند.

همه میدانیم که استثناء در تمام چیزها وجود دارد ولی متاسفانه یا خوشبختانه، گروه بی شماری را میتوان با یک چوب زد! یعنی همان قضیه سوختن خشک و تر باهم.
بنابراین هر حرکت من و شما در یک گروه ورزشی، نهایتا به نام آن گروه تمام میشود و میتواند یک صنف را آلوده و یا شفاف کند. اگر زمانی، مسئولیتی داشتم و از قدرت اجرائی برخوردار بودم، هرگز اجازه نمیدادم که آبروی اجتماعات مختلف ورزشی به واسطه ندانم کاری اشخاص کوچک و کوته فکر به بازی گرفته شود.

فلسفه اصلی ورزش و تمام فعالیتهای ورزشی و فیزیکی، رقابت با خود و پشت سر گذاشتن محدودیتهای خودتان است

یک بار از یکی از مربیان بنام پرورش اندام در باشگاه شنیدم که به من گفت: ... زور ارثیه، زیاد خودتو خسته نکن...اگه نمیتونی بیشتر از این وزنه رو روی سینه ببری یعنی زورت نمیرسه چون ژنشو از اول نداشتی..."

من خیلی فکر کردم، طبیعی بود که هر کسی هم جای من بود جا میخورد: یعنی من زورم کمتر از بقیه است؟! این قضیه مال 8 سال پیش بود، وقتی وزنه هائی به مراتب سنگین تر از آنکه آن روز میزدم را به سینه چسباندم، با اقتدار در ذهنم گفتم که آن مربی سواد نداشت و دیگر هرگز به باشگاه پرورش اندام نرفتم!!!!!

موضوع قدیمی ولی بسیار مهم " ژن و محیط " را وقتی 18 سال داشتم در دانشکده پیراپزشکی مطالعه کردم و این کانسپت را به مرور زمان فهمیدم و درک کردم و تمام جوانب آن را شیرفهم شدم.

نمیدانم دقیقا منظورم را چگونه تفهیم کنم ولی، صرف نظر از اینکه اصلا شما ژنی بنام مثلا " پرورش اندام " داشته باشید یا نه یا اینکه خدای نکرده اصلا با نقص عضو مادرزادی به دنیا آمده باشید، فلسفه اصلی ورزش، تمام فعالیتهای ورزشی، حتی پرورش اندام، رقابت و "پشت سر گذاشتن خودتان" است. بخاطر داشته باشید، مهم نیست که شما از من سریعتر میدوید، مهم این است که امروز چقدر از دیروز خود سریعتر دویده اید؛ مهم نیست سریعتر بدوید، مهم این است که بدوید!

در مورد موضوع ژن و محیط هم به سادگی مشخص است که با تمرین و تفکر میتوان تقریبا تمام محدودیتهای فیزیک انسان را پشت سر گذاشت؛ پرورش اندام که عددی نیست!

فبسفه سبک ورزشی هارد فریسک بر مبنای رسیدن به توانائی هایی است که شما را برای بخش فیزیکال یک زندگی سالم و امن انسانی یاری میکنند. از دیدگاه من، کسب این قابلیتها برای عموم افراد امکان پذیر و میسر است؛ تنها با دانستن روش صحیح، تمرین، مرور نتایج و تصحیح خطاها و کمبودها.

هارد فریسک، راز بقا از طریق ورزش و تمرینات خاص بدنی است

هارد فریسک توانائی ها را الزامی و کلیدی میداند که برای بقاء نوع انسان ملزوم است. مسلما تعریف این توانائی ها به مرور زمان و با تغییرات محیط زندگی انسان تغییر میکند و این لازمه یک سبک ورزشی پویا برای ادامه یک زندگی حقیقی است.

هارد فریسک شما را برای یک زندگی امن آموزش میدهد

تاکید HF بر بخش فیزیکال و توانائی های فیزیکی انسان است و مقولات منتالی و روانی و ذهنی در پله های بعدی قرار دارند که اصولا تمرکز زیادی از طرف اچ.اف. بر آنها نمیشود زیرا گفته " عقل سالم در بدن سالم " من را بر این داشته است که از تمرکز اصلی به روی این بخش صرف نظر کنم که اصولا من در آن موارد ( مسائل روحی و روانی ) صاحب نظر هم نیستم.

هارد فریسک ذاتا یک شیوه ثابت ورزشی نیست و مسلما با شرایط زمانی و مکانی دگرگون میشود

هارد فریسک شما را برای یک زندگی امن آموزش میدهد، زندگی که سرشار از لحظه های زیباست، در یک آن میتواند با تهدیدات معمول و غیرمعمول، کاملا دگرگون شده و عذاب آور شود تا آنجا که زندگی از انسان گرفته میشود. بنابراین هارد فریسکف راز بقا از طریق ورزش و تمرینات خاص بدنی است.

هارد فریسک توانائی ها را کلیدی میداند که برای بقاء نوع انسان ملزوم است

لازم به ذکر است که بخش عمده ( حدود 98 درصد ) مقالات این وبلاگ شخصی ورزشی بر مبنای تفکرات و فلسفه هارد فریسک که توسط شخص خودم طراحی شده است، نگاشته شده اند و فقط حدود 2 درصد نوشته ها به ترجمه های صرف و مستقیم باز میگردد که آنها هم در جهت موضوعات مرتبط هستند. ضمنا هارد فریسک، ذاتا یک شیوه ثابت نیست، و همانطور که قبلا اشاره کردم، با تغییرات زمانی و مکانی، رشد و تکامل و تغییر می یابد بنابراین، راه تعالی و تکمیل آن بسیار طولانیست. ولی هدف ثابت است: کسب قابلیتهای فیزیکی که برای زندگی امن و سالم نیازمندیم.

این کاملا صحیح است که آی کی دو، حول محور قدرت بدنی نمی چرخد. یعنی فلسفه بنیادی آن بر مبنای نیروی جسمانی بنا نشده است ولی اشتباه نکنید، این در مقایسه ورزشی مثل کشتی با آیکیدو صادق است.
یعنی اینکه اگر بخواهم به زیان دیگر بگویم؛ چطور تصور میکنید که نیروی بدنی شما در ورزش آیکیدو کاربرد ندارد و یا اینکه، اگر قدرت بدنی کافی ندارید مشکلی برای ورزش آي کي دو ندارید! خیر، این کاملا نادرست است.
در یک کلام، نیروی بدنی شما، باعث پیشرفت شما در آیکیدو میشود؛ با داشتن یک نیروی بدنی مناسب، شما فنون و حرکاتی را به اجرا خواهید گذاشت که لازمه آنها، مشخصا توان بدنی شماست و درست برعکس، وقتی قدرت بدنی ندارید، هرگز نخواهید توانست پله های آيکيدو را بطور کامل بالا بروید!
علتی که باعث شد به این موضوع اشاره کنم این است که بارها از مربیان این ورزش رزمی شنیده ام که: اصلا مهم نیست که چقدر زور داری، بیائید و این ورزش هیچ محدودیتی برای شما ایجاد نمیکند!
شما هم می بینید که بعضی از این مربیان ورزشی " به اندازه کافی " شکم دارند و چندان هم هیکل ورزشی ندارند، خیلی خوشحال میشوید که: آخ جون بالاخره یه ورزشی پیدا شد که توش به آدم زور نیارن! بعد هم بطور مشخص گمراه میشوید، زیرا در حقیقت مطلب بسیار ساده ای را بطور ناقص فهمیده اید: زور در آیکیدو، نقش اصلی را بازی نیمیکند. این جمله صحیح بود، در مقابل: زور در آيکيدو اصلا مهم نیست! جمله ای کاملا نادرست است.

توان جسمانی، نقش کلیدی را در آیکیدو بازی میکند

نشانهای بسیار ساده برای رسیدن به اینکه " توان بدنی شما، مهمترین عامل در پیشرفت در آیکیدو است " را با همان چند جلسه اول درخواهید یافت و نیازی نیست من قسم بخورم که چنین است و چنان. ولی شما به من بگوئید، کسی که باید در تمرینات وارم-آپ در کلاس، روی مچ دست و روی پنجه خود شنای سوئدی برود، جزو کدام دسته است؟ افراد کم زور و یا پر زور؟ افرادی که قدرت بدنی متوسط به پائین دارند یا آنهائی که قدرت بدنی نسبتا بالائی دارند؟ حال آنهائی که در گرم کردن برای شروع مشکل دارند، چگونه پله های ترقی را با شما همزمان طی میکنند؟!
آیا چابکی را جزو گروه فیتنس و از نشانه های فیت بودن نمیدانید؟ و چطور ممکن است که کسی نتواند به راحتی بچرخد و بلنگد و بدود، ولی به سرعت در لای کمربند سیاه قرار گیرد؟!

آی کی دو، حول محور قدرت بدنی نمی چرخد

پس باور داشته باشید که توان جسمانی، نقش کلیدی را در " حتی آیکیدو " بازی میکند؛ و نداشتن ابن قابلیت های جسمانی برای شروع مهم نیست، ولی کسب کردن این توانائی ها را باید دنبال کرد.

گمان میکردم این موضوع کاملا عیان است ولی بازهم مسائلی را می بینم که مرا وادار میکنید بازهم تکرار کنم، شاید به گوش برسد؛ ماجرا بازهم سر مربی خوب و بد است.

اگر شخصی دوره کاراته را در چین گذرانده باشد، لزوما از کسی که همان دوره را در ساحل عاج گذرانده، برتر است ؟ !

اینکه طرف مربوطه ( یا همان مربی ) چون در فلان کشور مثلا فلان تمرین را کرده و کلاس را پیش فلان استاد گذرانده، به نظر شما دلیل بر خوب یا بد بودن آن مربی ورزشی است؟ یعنی مثلا اگر من بروم در برزیل یک دوره موج سواری ببینم و بعد برگردم ایران، این خیلی فاکتور عظیمی است؟ اگر من دوره کاراته را در چین گذرانده باشم، لزوما از کسی که در ساحل عاج تمرین کرده است، بهترم؟؟!!
درست مثل کسانی که در آمریکا بوده اند و می آیند ایران و و میشوند مدیر و مدرس کلاسهای زبان انگلیسی! ولی باور کنید که بعضی از ایشان را دیده ام که سواد 40 درصدی انگلیسی هم ندارند! ولی چون فلانی، چند سالی در مثلا انگلستان زندگی کرده و یا در آمریکا گارسن بوده است، پس حتما زبان انگلیسی خوبی دارد!

برتری از آن کسی است که کردار درست دارد و نتیجه دانش وی قابل لمس و عیان است

باور کنید که این باوری غلط و خطاست و این توهمی بیش نیست که امروز در جامعه خودمان به کرات می بینید: 50 نفر در آن واحد در یک رشته تحصیلی، در یک شهر، در یک دانشگاه و زیر نظر یک استاد، فلان درس را میخوانند، ولی 45 نفر ایشان فقط مدرک دارند و بس و گاهی شک میکنید که اصولا دوره ای را گذرانده اند یا خیر! بعد چطور یک نفر میتواند فقط به جهت خواندن درس مثلا در استنفورد، بر شما که از در دانشگاه آزاد مثلا لاهیجان درس خوانده اید، برتری داشته باشد؟!
چنبن نیست! برتری از آن کسی است که کردار نیک دارد و نتیجه دانش او قابل لمس و آشکار است.

شنیدن چند کلمه از بروس لی، این اسطوره هنرهای رزمی در دنیا و بنیان گذار سبک رزمی "جیت کان دو"، خالی از لطف نیست. نمیخواهم اسطوره پروری کنم و حداقل، بروس لی نیازی به تعریف و تمجید کسی ندارد؛ فقط یک جمله میگویم و آن اینکه:
گاهی جملات بسیار ساده و بدون زرق و برقی را می خوانیم و یا می شنویم که تقریبا همه گفتنی ها را با خود دارند، فقط مشکل این است که ما گوش شنوا و چشم بینا نداریم!

I have not invented a "new style," composite, modified or otherwise that is set within distinct form as apart from "this" method or "that" method. On the contrary, I hope to free my followers from clinging to styles, patterns, or molds. Remember that Jeet Kune Do is merely a name used, a mirror in which to see "ourselves". . . Jeet Kune Do is not an organized institution that one can be a member of. Either you understand or you don't, and that is that. There is no mystery about my style. My movements are simple, direct and non-classical. The extraordinary part of it lies in its simplicity. Every movement in Jeet Kune-Do is being so of itself. There is nothing artificial about it. I always believe that the easy way is the right way. Jeet Kune-Do is simply the direct expression of one's feelings with the minimum of movements and energy. The closer to the true way of Kung Fu, the less wastage of expression there is. Finally, a Jeet Kune Do man who says Jeet Kune Do is exclusively Jeet Kune Do is simply not with it. He is still hung up on his self-closing resistance, in this case anchored down to reactionary pattern, and naturally is still bound by another modified pattern and can move within its limits. He has not digested the simple fact that truth exists outside all molds; pattern and awareness is never exclusive. Again let me remind you Jeet Kune Do is just a name used, a boat to get one across, and once across it is to be discarded and not to be carried on one's back. Bruce Lee

منبع : از صفحات ویکی پدیا

شاید شما هم جزو کسانی باشید که به ورزش رزمی آیکیدو علاقمند باشید یا به هر شکل میخواهید آن را دنبال کنید؛ و مسلما اولین چیزی که به دنبالش خواهید رفت، پیدا کردن باشگاهی برای نام نویسی و تمرین است؛ و مشخصا اولین چیزی که برایتان اهمیت دارد، هویت استادی است که در آن باشگاه قرار است زیر نظر وی، "آی کی دو" را فرابگیرید.
پس از کمی تحقیق می بینید که جمعیتی عظیم از اساتید این فن رزمی وجود دارد و این حقیقتا خوشحال کننده است؛ باشگاههای بیشماری در سطح پایتحت دارای دوره های آموزشی این فن رزمی هستند. بنابراین با اندک تلاشی میتوان آنها را یافت و به دلخواه یکی را انتخاب کرد. ولی مشکل جائی شروع میشود که کمی بیشتر در احوال اساتید کنکاش میکنید و با ایشان صحبت میکنید:
چندتائی خود را اولین بنیان گذار آیکیدو در ایران معرفی میکنند...چند تائی برترین های این رشته معرفی میکنند...چندتائی فقط مجوز بین المللی مربیگری این رشته را دارند...چند تائی هم از ناف ژاپن مجوز دارند...
و همه هم قابل احترام، چون حداقل شما نمیدانید که چه کسی راست میگوید و چه کسی دروغ و شما چونان گیج و منگ میشوید که قدرت تفکر و انتخاب از شما گرفته میشود، واقعا مهم این است که چه کسی اول بوده و چه کسی بنیان گذار؟! یعنی هرکس اولین بار یک کاری را بکند، بهتر است؟ یا اگر کسی موسس فلان آکادمی باشد یعنی بهتر است؟؟!! یا اصلا چون مثلا من از ژاپن یا از فلان کشور دیگر مدرک دارم یا اونجا تمرین کرده ام دلیل بر خوب بودن من است؟!؛ "منیت" در این حد، آنهم در یک ورزش رزمی؟! که پست ترین تفکر رزمی هم مدعی است که این ورزشهای رزمی انسان را خاشع و سر به زیر میکند!
ولی وقتی خیلی خوب به موضوع نگاه میکنید می بینید که مقصر، باشگاهها و این اساتید محترم نیستند؛ مقصر تنها یکی از این دو است: " سازمان تربیت بدنی " و یا " فدراسیون ورزشهای رزمی " که قاعدتا متولیان این ورزش در کشور هستند. اینها هستند که باید گوش بپیچانند و زبان ببرند! و تکلیف من و شما را مشخ کنند که متاسفانه نمیکنند و بی تفاوت و بدون اجرای سیستم صحیح، همه را دچار سردرگمی میکنند، حتی اساتید بی بدیل این فن را.
مسلما باید سیستمی برای سنجش و تعیین متولی اصلی در یک رشته ورزشی، آنهم به این مهمی، وجود داشته باشد. سامانه ای که با آن میتوان به راحتی به قانونمند بودن فعالیت ایشان پی برد، چیزی شبیه یک مجوز و یا چیزی شبیه یک عدم مجوز.
در بخش سایبر، اسامی سایتها خود گویای این تنش بزرگ بین مدعیان است:

aikidoiran.com
aikido-iran.com
iran-aikido.com
iranaikido.com